EĞİTME BENİ (ŞİİR)

Uyandım, aşım yiyemedim.
Kendim okulda bildim.
Dünyayı tanıyamadan
İşim bulup evleniverdim.

Söylemekse eğer doğruyu
İşim ben bulamadım.
Çektim kısa çöpü şanslıydım.
Açlık çekmeden başarıverdim.

Hayatım eğitenlerim yaşadı,
onlar için, onlar gibi.
Eğitildim ben derinden,
bir kedi, bir köpek gibi.

Sandalye, köşe kapmaktan
dalıp düşünemedim.
Gökyüzünde yazıyordu halbuki,
Güneşi torbaya koyamadım.

Verilenlerle hayat buldum.
Almaktan artık vazgeçtim.
Ayağımın üstünde kendim durdum.
Bu zevki hayal edemezdim.

Eğitme beni; durmadan
emretme, buyurma yüzüme.
İnsan ki aklı vardır.
Hakikat açıktır, apaçık.


-Rıdvan Kenefici

Yorum Gönderme

0 Yorumlar